Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Norge, liever vandaag dan morgen

Het is al 22 dagen 2017 en ik heb ook al 22 dagen niks geschreven. Het is stil in mij. Niet helemaal stil, juist niet, want er tettert vanalles. Stemmen over werk en geld slurpen een hele hoop energie op. En ondertussen vind ik ook nog eens dat ik aan mijn dromen en doelen zou moeten werken. Dat ik daar genoeg energie en tijd voor moet hebben. En dat ik moet mediteren en lezen en interessante filmpjes kijken. Maar Bob moet ook uitgelaten worden en ik wil ook nog genoeg slapen en aaaah! Hoe?? Blijkbaar is het dus juist niet stil genoeg. Niet stil genoeg om de woorden te laten komen.

Het moge duidelijk zijn, ik leefde even in een staat van ontevredenheid, ondankbaarheid, frustratie. En ik kan je zeggen; het is erg moeilijk om vanuit dat punt dingen te maken, te creëren. Maar als ik niet ontevreden mág zijn van mezelf (wat natuurlijk onbewust het geval is), gebeurt er helemáál niks. Simpele oplossing: ik ga het gewoon even opengooien. Ik ga jullie vertellen waarom ik hier even in zat. (Ja, ik spreek zeer bewust in het verleden 🙂 )

Norge

Ik heb een heeeeel groot verlangen. Al een paar jaar weet ik namelijk dat ik naar Noorwegen wil. Voor hoe lang, dat weet ik niet, maar in ieder geval langer dan een gemiddelde vakantieperiode. Dat verlangen is afgelopen jaar ontzettend sterk geworden, maar ik had nog geen idee hoe ik het allemaal voor elkaar wilde krijgen en vervolgens in wilde vullen. Ik heb allerlei mogelijkheden en opties verkend, lijntjes uitgegooid, contacten gezocht, en alles met het idee dat ik me niet wilde laten tegenhouden door belemmerende overtuigingen. Dus: mogelijkheden zien! Op een gegeven moment stuitte ik op een artikel waarin een pelgrimstocht beschreven werd en direct wist ik zeker dat ik in Noorwegen in ieder geval 1 ding moet doen: het Olavspad lopen (van Oslo naar Trondheim). Deze zomer loop ik dus die 643 kilometer. En wat ik daarna doe? Dat zie ik dan wel weer! Ik ben er elke dag mee bezig, ik kijk er enorm naar uit, ik kan niet wachten!! Het liefst spring ik nú op het vliegtuig!
En dit brengt me op jullie misschien welbekende neerwaartse spiralen…

Er is op dit moment geen geld, er is zelfs een flinke schuld -> ik werk zo veel mogelijk -> ik ben uitgeput -> ik weet dat dansen mij zou helpen weer energie te krijgen -> daar heb ik geen geld voor -> hardlopen vind ik niet leuk dus doe ik weinig -> ik eet wel veel -> ik vind mezelf weer dik en onaantrekkelijk -> ik voel me rot en probeer die gevoelens te onderdrukken -> ik mediteer niet meer -> ik praat niet meer over wat ik voel -> ik huil nauwelijks meer -> ik raak afgevlakt -> ik weet hoe het werkt en dat ik verantwoordelijkheid mag gaan nemen -> ik wil dat vuurtje in mezelf weer vinden -> dat vergeet ik weer zodra ik op m’n werk ben omdat ik daar een rol moet vervullen -> dat vind ik stom van mezelf… enzovoort enzovoort…

Ik weet nog niet hoe ik hieruit kom. Ik weet wel dat het helpt om het op te schrijven.

Ohja, ik zou iemand anders waarschijnlijk adviseren te focussen op dankbaarheid. Elke dag 3 dingen opschrijven. En bezig zijn met dingen die je interessant vindt. Elke dag even. En contact zoeken met mensen. En knuffelen. En lief zijn voor jezelf, en eerlijk en echt.

Ik kom er wel. Ik moet mezelf er soms alleen even aan herinneren dat dit er ook mag zijn.

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: