Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Utrecht, waar ik in het heden woon

Ik dacht dat ik overal gelukkig moest kunnen zijn. Dat ik, waar ik ook woonde, zelf zou kunnen maken dat ik me goed voelde. Ik vond ook dat dat moest, want hoe afhankelijk zou ik mezelf maken als ik zou zeggen dat ik er niet gelukkig van werd om in Zwolle te wonen?

Maar Zwolle lukte niet meer. Zwolle was op en leeg voor mij. De feestjes en festivals waren er nog wel, maar als ik wilde gaan moest ik meestal m’n best doen om iemand te vinden die mee wilde. Vaak hoorde ik nee, héél vaak hoorde ik nee. Dus soms ging ik dan gewoon maar alleen. De groep mensen in Zwolle die ik vrienden noemde werd steeds kleiner en ik deed m’n best om de groep met nieuwe mensen aan te vullen. De groep mensen in Zwolle die ik “used to know” werd steeds groter. En Zwolle is klein. Een dagje door de stad lopen of uitgaan betekende voor mij aan de lopende band mensen begroeten die ooit deel uitmaakten van mijn leven, op welke manier dan ook. Zolang ik in Zwolle woonde voelde het alsof ik in mijn verleden woonde.

Ik probeerde van Zwolle weer mijn toekomst te maken. Nieuwe mensen, nieuwe hobby’s, nieuwe baan. Maar elke keer kwam ik maar een klein stapje verder, terwijl ik vocht en doorzette en nogmaals probeerde. Het voelde alsof Zwolle me gewoon niet meer wilde, alsof het schreeuwde: Ga nou potverdorie eens weg uit de stad waar je geboren bent!

Ik begon het te delen. “Zwolle lukt niet meer voor mij, het is op, ik wil verhuizen.” Ik vertelde over het dansen dat ik miste, leuke mensen die ik miste en mijn creativiteit die vastzat. “Wat als het niet aan Zwolle ligt?” Werd me op een dag gevraagd. Nee, het ligt ook niet aan Zwolle, ik kan Zwolle niks kwalijk nemen. Zwolle wil mij best nog een kans geven. Ik wil Zwolle gewoon niet meer. Als Zwolle een persoon was, had ‘ie zich zomaar eens flink afgewezen kunnen voelen.

 

Ik besloot dat het niet meer uitmaakte wat ik vond en waar het aan lag. Mijn verlangen was helder: weg uit Zwolle, weg uit mijn verleden en hup naar Utrecht, naar mijn toekomst! Ik begon met zoeken naar een betaalbare plek waar ik met Bob samen zou kunnen wonen. 6 maanden, minstens 400 berichtjes, 12 hospiteeravonden en evenveel treinritjes verder en ik was er! Ik ben er!

En wat een verschil. Wat. Een. Verschil. Ik hoef hier niet meer te werken om fijne mensen om me heen te verzamelen, ze zijn er gewoon al! Ik hoef niet m’n best te doen om nieuwe mensen te leren kennen, ik ontmoet ze vanzelf! Ik hoef me niet af te vragen of ik in het weekend wel iets leuks te doen heb, mijn agenda vult zich zomaar met allemaal leuke afspraken! Het stroomt allemaal weer en damn wat is dat fijn!

Elke dag dat ik door Utrecht fiets voel ik me zo dankbaar dat ik hier mag wonen. Ik voel me welkom, fijn en thuis. Hier kan ik nog wel even vooruit. Hier kan ik gaan bouwen, moeiteloos, zonder zwaarte. Hier woon ik weer in het heden. En wie weet ook in mijn toekomst:-)

 

Ik wil je dit zeggen. Mocht je een soortgelijk verlangen hebben, duik niet te veel in je waaroms en je hoezo’s. Doe het gewoon. Want eigenlijk maakt het niet uit waarom je het wilt. Kies vooral uit liefde voor jezelf. We kunnen alleen maar voorwaarts leven en achteraf begrijpen (want anders begrijp je vooraf en leef je achterwaarts, dat lijkt me vrij ongemakkelijk). Doe het. Volg je hart!

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: