Shit, ik ben gestopt met vechten. Ergens in de afgelopen jaren heb ik besloten dat ik het niet meer doe. Vechten met m’n lichaam, vechten met de werkelijkheid, vechten met de mensen om me heen en vooral vechten met mezelf. Het leven is niet om gestreden te worden, het leven is om geleefd te worden.

Ik beslóót niet alleen te stoppen met vechten, ik kón ook niet meer anders. Als je eenmaal hebt ingezien dat vechten zinloos is, dat het je wel verder brengt, maar alleen maar verder weg van jezelf, dan kún je gewoonweg niet meer vechten. Als ik probeer te vechten met wat dan ook in mijn leven, roept dat zoveel lijden op dat ik direct word teruggefloten. “Shit, waarom voel ik me zo verschrikkelijk klote? Ohja, ik deed het weer.” En dan stopt het gewoon, vrijwel gelijk. Wapens neer, wonden verzorgen en opnieuw het pad vol zelfliefde kiezen.

Moeiteloos hard werken

Op dat pad volg ik moeiteloosheid, lichtheid. Dat betekent niet dat ik niks uitvoer en niet hard werk, maar dat zelfs hard werken moeiteloos voelt. Omdat ik doe wat mijn hart me ingeeft, waar mijn vuur voor brandt. Als ik moeiteloos hard werk vergeet ik te eten, zet ik wel theewater op maar vergeet ik het als het gekookt heeft, voel ik wel dat ik moet plassen maar stel ik het uit totdat ik echt op knappen sta.

Dat klinkt mooi. Lichtheid. Moeiteloos hard werken. Maar de werkelijkheid is dat ik er nog geen geld mee verdien. De werkelijkheid is dat er wel geld binnen moet komen om mijn huur te betalen, om brokjes voor Bob te kopen en om zelf ook nog een boterham te kunnen beleggen. De werkelijkheid is dat de meest verstandige en de snelste oplossing is om te gaan werken, in loondienst.

Ik ben gestopt met vechten, ook met de werkelijkheid, dus met dit gegeven ga ik ook niet worstelen. Het is zo. Ik ga werken.

Weerstand

En nu komt de shit. Werken in loondienst wekt bij mij weerstand op, ik vind het niet leuk, mijn echtste ik wil het niet. Om het tóch te doen zal ik iets met die weerstand moeten, want elke dag de weerstand voelen en toch doorgaan levert mij direct fysieke klachten op. Duizeligheid, kortademigheid, hoofdpijn… De symptomen aanpakken en toch verdergaan heeft so far nog niet gewerkt. Dus de weerstand aanpakken, het ombuigen, veranderen of juist negeren. Ik weet het niet, want dat voelt allemaal als vechten en dat deed ik niet meer. Zie je mijn spagaat?

Wat ik mijzelf nu zou adviseren is dit: doe het stapje voor stapje, one day at a time, rustig an, en dat soort dingen. De tijd zal het leren, je weet pas hoe het voelt als je er bent.

Vertrouw op je eigen universele veerkracht.

Ok.
Ik vertrouw op mijn eigen universele veerkracht. Daar ga ik.