Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

De les der lessen

Ik sta positief in het leven. Als jonge meid en puber geloofde ik al dat in elke gebeurtenis, hoe heftig ook, iets goeds verscholen zat. Als je maar hard genoeg zou zoeken en analyseren, zou je overal een les uit kunnen halen waarmee je verder kon komen. In mijn visie had niet elke gebeurtenis als vanzelf een betekenis, maar ik kon er zelf betekenis aan geven en dat probeerde ik te doen bij alles wat ik tegenkwam.

Soms kwam ik er zelf niet uit, dan zocht ik hulp, bij een psycholoog bijvoorbeeld. Ik hoopte dat zo’n psycholoog mij wat inzicht zou kunnen verschaffen, wat licht zou kunnen schijnen op de donkere plekjes in mij, mij zou kunnen helpen de les te vinden. Want ik wilde leren, ik wilde vooruit en me ontwikkelen. Weg van alles wat me verdriet en pijn bracht. Op naar een nieuw pad waarop ik al het geleerde in de praktijk zou kunnen brengen. Dit lukte vaak ook bestwel goed. Toen ik een jaar of 25 was had ik elk hoekje van mezelf geanalyseerd en wist ik hoe ik in elkaar stak, wat er nog mis aan me was, wat er verbeterd kon worden en hoe ik dat moest doen. Ha, lekker, dacht ik. Ik maakte stappen en ging gestaag vooruit, totdat er iets gebeurde wat mijn leven compleet overhoop haalde.

Een hoop shit

Ik voelde me namelijk niet meer veilig in mijn eigen huis. Er woonde iemand in mijn appartementencomplex die prettig wonen voor mij compleet onmogelijk maakte. Ik was bang, enorm bang. Soms durfde ik mijn huis niet uit of juist niet in, omdat ik bang was die persoon in het trappenhuis tegen het lijf te lopen. Toch moest ik af en toe naar buiten om Bob uit te laten, dus dat deed ik dan maar. Ik leefde op adrenaline. Want hier bovenop kwam een nog groter probleem voor mij. Ik dacht dat mijn omgeving me niet begreep, ik dacht dat mijn vrienden en familie van mening waren dat ik me aanstelde. Bij angst en wanhoop was ook een enorm groot verdriet gekomen.

Toch probeerde ik al in die situatie de les te vinden die erin verscholen zat, want ik wilde het niet voelen, ik wilde me op het positieve richten. Dat ging ook vrij makkelijk. Omdat ik dit al die jaren al deed kon ik zo een hele lijst aan lessen opschrijven. De angst en het verdriet gingen er alleen niet van weg. Ik probeerde ze als een bal onder water te drukken.

Toen uiteindelijk bleek dat de woningbouw en de politie niets voor me konden betekenen, besloot ik te verhuizen. Gelukkig vond ik vrij snel een andere woning en kreeg ik genoeg hulp met sjouwen. Ik voelde me weer veilig, ik kon aan de slag met het verwerken van deze hoop shit.

Verwerken

Vanaf dat moment heb ik het verhaal een paar keer verteld, van begin tot eind. Elke keer dat ik het vertelde kwam er een hele hoop emotie omhoog. Ik slikte het weg, liet het niet zien, wilde juist sterk overkomen en de luisteraar laten weten dat ik heus wel zag dat er een les in deze situatie zat voor mij. Direct kon ik dan ook het lessenlijstje erbij opdreunen: Ik moest toch al weg uit dat huis, ik heb goed geleerd voor mezelf op te komen, ik heb geleerd wie mijn echte vrienden zijn en ik heb geleerd beter op mijn eigen gevoel te vertrouwen.

Toch merkte ik keer op keer dat ik niet verder kwam. Ik bleef nog steeds zo ontdaan als ik eraan dacht, erover praatte, of als ik met iets van die oude situatie geconfronteerd werd. Waren de lessen dan niet duidelijk genoeg? Moest ik nog harder op zoek?

Ergens begon ik te denken dat er misschien nog gewoon heel veel verdriet in mij zat dat ik er nodig uit moest huilen. Misschien zou dat me helpen, de boel een beetje opklaren.

Hoe mooi was het dat ik daar ook vrij snel de kans voor kreeg?

Huilen

Ik zat namelijk een avond met een groep vrouwen bij mij thuis. We hadden goede gesprekken, lekker eten en drinken en er hing een veilige sfeer. We waren samen om te praten over lef en om elkaar aan te moedigen stappen in ons leven te zetten waar we lef voor nodig zouden hebben. Ik was al een beetje emotioneel die dag, dus toen me gevraagd werd waarin ik de afgelopen tijd lef had moeten tonen, schoot mijn grote pijnlijke verhaal naar voren. Ik had namelijk lef getoond toen ik besloot te verhuizen terwijl ik me ontzettend onbegrepen voelde. Dit was het, ik zou het voor het eerst gaan vertellen zonder het in te pakken, zonder te vertellen dat ik heus wel wist wat ik ervan geleerd heb.

Toen ik begon met praten kwamen de tranen ook direct. In een intense ugly cry heb ik mijn angsten, mijn wanhoop en mijn verdriet met mijn gezelschap gedeeld. Het voelde bevrijdend, verlossend, compleet. Nog steeds voelde ik me veilig en warm. Door onverpakt te delen kon ik een stukje helen.

Aan het eind van de avond gaven we elkaar advies en bemoedigende woorden. Alle adviezen waren warm en liefdevol. Ik gloeide ervan, het was heerlijk. Toch kreeg ik van een iemand uit het gezelschap deze tip: “Kijk eens welke lessen er in deze situatie zitten”

Ik schrok me kapot en deed mijn uiterste best om lief en dankbaar te reageren, maar ondertussen kookte ik van frustratie. Natuurlijk wist ik al dat ze het goed bedoelde en fijne helpende woorden wilde spreken, maar ik was diep verontwaardigd. “Hoezo? Mag ik het niet gewoon 1 keer voelen en laten zien zonder er meteen iets positiefs in te hoeven zoeken?”

Stoppen met zoeken

Hierna snapte ik het ineens. Ik wilde niet meer zoeken, niet meer focussen op de les, het positieve. Alles wat ik daarmee bereikte was dat ik voorbij ging aan wat ik erbij voelde. Ik stopte het weg, waardoor het ergens onder de oppervlakte bleef hangen en naar boven kwam op de momenten dat het me juist het slechtst uitkwam. De les zoeken voelde als vechten met de werkelijkheid, vechten met het nu, met mezelf. Juist omdat ik het deed uit angst om te voelen wat er was, uit angst om in dat gevoel te blijven hangen en niet vooruit te komen. Maar ik ben van mezelf al positief, ik wil leren en vooruit, dus het is echt niet nodig dat ik mezelf daartoe dwing. Nu is het juist nodig dat ik voel wat ik voel en dat dat oké is.

Ik heb namelijk een groot vertrouwen. Een vertrouwen dat in elke situatie, hoe heftig ook, iets goeds verscholen zit. Als ik maar liefdevol genoeg naar mezelf toe ben en geduld heb, komt dat goede vanzelf naar me toe. Ik hoef het niet te forceren, als ik een les te leren heb dan leer ik die. Zonder te vechten, zonder te forceren, maar door er liefdevol voor open te staan en te vertrouwen.

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: