Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Delen

Ik ben nu ongeveer een jaar bezig met mijn blog. Een heel jaar openbaar en nog iets langer in een kleine kring. En het lijkt misschien alsof ik hier heel veel deel. Alsof ik heel veel wezenlijke dingen zomaar opschrijf en de wereld in stuur. Alsof ik een bestwel groot deel van mijn leven en mijn belevingswereld gewoon blootleg.
Ja, dat is ook waar.
Maar.
De dingen die ik deel voelen voor mij, ondanks dat ze wel echt en heel persoonlijk zijn, niet heel kwetsbaar. Ik denk namelijk dat al die dingen bestwel normaal zijn, en herkenbaar, en dat iemand anders daar dan wat aan heeft. Mijn verhaal mag dan wel uniek zijn, samen met de keuzes die ik heb gemaakt, maar raar of anders ben ik niet. Ik ben gewoon mens.

Ik vind het heerlijk om te delen, om me vrij te voelen en gewoon te vertellen wat me bezighoudt. Dan zie je en lees je de echtste mij. En nu heb ik weer een stukje geschreven. Iets wat voor mij een groot deel van de afgelopen jaren omvat. Iets wat ik moet delen en waarmee ik voor mijn gevoel een ding afsluit. Een groot ding dat me lange tijd heeft beziggehouden. Ik had het een poosje geleden al geschreven en het zit nu op me te wachten. Te wachten tot ik er klaar voor ben om het met jullie te delen en daarmee af te sluiten. Ik ben er bijna klaar voor. Maar eerst wil ik nog even terugkijken. Naar wat ik hiervoor allemaal gedeeld heb. Gewoon, omdat dat goed voelt:-)

Als ik kijk naar hoeveel stukjes ik heb geschreven, dan zie ik er (los van boekreviews en vlogs) 31, waarvan ik er 8 over liefdesperikelen heb geschreven. Je kunt blijkbaar wel stellen dat dit mijn lievelingsonderwerp is. Zo heb ik gedeeld hoe mijn laatste lange relatie was en hoe we afscheid namen. Een crush kreeg zelfs drie hele stukjes, over hoe onhandig ik van hem werd, waar ik hem dankbaar voor was en hoe ik uiteindelijk heel simpel los van hem kwam. Al mijn andere troubles en lessen in mijn single life deelde ik ook. Eigenlijk gaan al die andere vier stukjes over bange mannen. Typisch eigenlijk. Eerst kwam er een over een date en zelfliefde, toen een over twee dates en het zat zijn en uiteindelijk mijn lievelingsstukje over dat ik zelf eigenlijk bang was en besloot het anders te gaan zien. Oh je hebt meegeteld? De vierde? Ja, dat was mijn vorige stukje.

Verder heb ik ontzettend veel verschillende onderwerpen behandeld. Twee keer schreef ik over schrijven, dat waren deze en deze. Ook probeerde ik een keer ongevraagd advies te geven en maakte ik een lijstje met de levenslessen van Bob. Het waren uitprobeersels, zoals eigenlijk alles wat ik schrijf, maar ik ben er ondertussen wel achter dat ik het liefst zonder plan schrijf. Gewoon, de dingen die uit mijn hart komen. Zoals over wat ik wil, dat ik van mensen hou, dat ik me high voel of het juist kwijt ben, dat ik mijn relatie met mijn lichaam heb veranderd en dat ik de dingen heel graag volledig voel.

Een jaar geleden wist ik al dat 2016 het beste jaar ever zou worden. Ik ging namelijk deelnemen aan het jaarprogramma van 365 dagen succesvol. Wat het me allemaal zou brengen wist ik niet, maar afgelopen zomer viel alles ineens in elkaar en schreef ik deze klapper. Echt een hoogtepunt en een donders goed verhaal, al zeg ik het zelf. Sindsdien ben ik verhuisd naar Utrecht en ben ik zelfs alweer bezig met nieuwe plannen en daaamn, wat heb ik er zin in!

Toen ik begon met mijn blog wist ik dat ik dingen schreef om ze te verwerken, een plek te geven. Zo worstelde ik veel met persoonlijke ruimte, het aangeven van grenzen en het tonen van kwetsbaarheid. Over een zwaar verhaal, iets met angst, schreef ik ook, maar daarmee had het voor mij toch nog geen plek gekregen. Dus over een paar dagen deel ik hoe ik nu, een jaar later, terugkijk op dit zware verhaal. In de hoop dat het daarmee rond wordt en compleet. En in de tussentijd kun je je lekker uitleven met klikken op alle dingen die ik ooit gedeeld heb:-)

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: