Er is maar weinig wat ik niet begrijp. Vertel me je diepste gedachten, je vreemde kronkels, je idiote acties en alles van jezelf waar je je voor schaamt en ik knik begrijpend. Ja, ik snap je, al je gekkigheden en alles waar je jezelf om veroordeelt. Niets vind ik vreemd of raar, alles is logisch en verklaarbaar. Want je bent mens. Je bent nou eenmaal onsamenhangend en hypocriet, je reageert niet altijd zoals je zou willen reageren en je gevoel en je ratio liggen mijlenver uit elkaar. Ook als je jezelf niet begrijpt, ben ik er voor je om tegen je te zeggen: “Je bent niet alleen, ik begrijp je.”

Maar.

Als het gaat om mezelf, om mijn eigen gevoelens en om wat jij bij mij teweegbrengt, dan ben ik de draad volledig kwijt. Want ik ken verliefdheid en hoe ontoerekeningsvatbaar het me maakt, maar dit is anders. Ik weet hoe erg ik ga shaken, hoe “normaal” ik probeer over te komen en hoe idioot ik me vervolgens gedraag als ik een enorm zwak voor iemand heb. Ik weet hoe verdrietig ik kan zijn als de ander niet hetzelfde blijkt te voelen. Daar kan ik mee dealen, dat ken ik. Daarin begrijp ik mezelf.

Maar hier kan ik geen touw aan vastknopen. De diepte waarin jij me kunt raken, de heftigheid die ik voel als het om jou gaat. En dat allemaal zonder gemis, verlangens en alles wat ik onder het kopje “verliefdheid” schaar. Toch slinger ik van de ene naar de andere kant, van totale desinteresse naar ernstige bezorgdheid. Van warme gevoelens en fijne herinneringen naar intense tranen van verdriet. Het valt totaal niet te rijmen met alles wat ik ooit eerder heb gevoeld. Ik ken je nog maar net en het voelt alsof we een hele geschiedenis hebben samen. Een levenslang verhaal met intense vreugde en groot gemis.

Ik probeer het uit te vogelen en te begrijpen, want er is maar weinig wat ik niet begrijp. Maar elke keer als ik denk duidelijkheid te hebben, gebeurt er iets waardoor ik de draad weer volledig kwijt ben. Misschien moet ik stoppen met proberen. Misschien is het niet te begrijpen. Misschien ís het gewoon.