“Ik trek blijkbaar drama aan.” Ik zei het al voorzichtig, want ik weet hoeveel kracht woorden hebben en dat ik met deze zin een enorme stempel op mezelf zou drukken, maar op dat moment was het wel de conclusie die ik trok. Want in een hele hoop gebeurtenissen van de laatste tijd had ik ontzettende hoogte- en dieptepunten ervaren. Gedoe, woorden, verwachtingen, gevoelens. Grote liefde, maar ook groot verdriet. Drama dus. Dezelfde conclusie hadden mensen in mijn omgeving weleens getrokken: “Wow, wat maak jij veel mee, het lijkt wel een soap!”

De vriendin bij wie ik aan tafel zat reageerde zoals ik had verwacht. Dat ik dat beter niet over mezelf kon zeggen, dat het waarschijnlijk niet waar was en dat er misschien wat anders aan de hand was. Ik begon met vertellen over al mijn pieken en dalen, over wat ik daaruit had gehaald en hoe intens ik het had ervaren. Want ik wist hoe het ook kon zijn. Waar iemand anders een week busleven als een grandioze ontdekkingsreis had beleefd, was het voor mij een filmwaardig verhaal (ik wil het nog net geen soap noemen) geweest. Mét een nasleep. Niet dat het erg was, juist niet, want het bracht me iets onbetaalbaars. Maar het zette me wel aan het denken.

Wat is het aan mij waardoor ik het met mensen niet vaak “gewoon gezellig” heb? Maar meestal héél gezellig, fantastisch, fabuleus, intens liefdevol, of juist dramatisch, verscheurend, ernstig ongemakkelijk of ronduit verdrietig. Een vriendschap of een liefde kan bij mij soms heel snel intiem zijn en dan zomaar weer uit elkaar spatten. Doe ik dan iets verkeerd? Moet ik me anders gedragen? Of trek ik gewoon dramatische mensen aan?

Ik vertelde verder. Over alles wat ik boeiend genoeg vond om te vertellen en over wat ik daarbij voelde en dacht. We praatten en we lachten, want ze herkende zich in zoveel van mijn verhalen. Ineens zei ze, toen we al zo’n 10 onderwerpen verder waren: “Ik snap waarom je zegt dat je drama aantrekt. Dat heeft misschien niets te maken met wat je meemaakt, maar alles met hoe diep jij het ervaart.”

Ja! Dat is het! Ik voel de dingen zo heftig, de nare én de fijne, dat ze heel veel betekenis krijgen voor mij. Mijn hoofd probeert er vat op te krijgen, maakt er een verhaal van en dat zie ik vervolgens als een drama. Maar eigenlijk is het gewoon heel mooi. Hoe gaaf dat mijn pieken zo hoog zijn en mijn dalen zo diep? Hoe briljant dat ik zo intens kan genieten en zo groot kan huilen? Ik prijs mezelf zo gelukkig dat ik überhaupt kan voelen, laat het me dan ook zeker tot in het uiterste voelen. I wouldn’t have it any other way. Op deze manier kan ik dankbaar zijn voor alles wat het leven me brengt, kan ik zien hoeveel ik om iemand geef als ik er zoveel tranen om laat en kan ik voelen hoe belangrijk dingen voor me zijn.

En als het dan lijkt voor mijn omgeving alsof ik drama aantrek, dan is dat maar zo!

 

En nog even een bijpassende Loesje voor de liefhebbers 🙂

loesje