Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Ik ben het kwijt (en dat is goed)

Het is tijd om eerlijk te zijn. Om niet meer alleen de leuke, lichte en fijne dingen te willen zien, maar ook de echte, de werkelijke. En de werkelijkheid is dat ik het kwijt ben. Die high, m’n vliegende zelf, de donders lekkere stroom waar ik in zat en die ik zelf veroorzaakt had. En ik weet dat het weer terug gaat komen en dat het proberen te grijpen niet werkt. Dus. Dan ben ik het maar even kwijt.

Er is absoluut een basis gebleven. Het onderliggende vertrouwen is er nog steeds en dat voelt veilig, stevig. Toch voel ik me over het algemeen gewoon rot. Ernstige zorgen over geld en werk overschaduwen een groot stuk vreugde. Grote vermoeidheid zorgt voor terugvallen in oude gedachten en verdriet. Want ik vecht ertegen, zoals ik eerder altijd deed. Ik zoek dingen buiten mezelf om me beter te gaan voelen.

Ik schakel mijn Googlebrein in om een reeks mogelijke antwoorden te vinden op de vraag: “Hoe kom ik van dit rotgevoel af?” Mijn brein heeft binnen no-time een lijst samengesteld: contact zoeken met vrienden, erover schrijven, filmpje kijken, zoete troep eten, met Bob lopen, een stuk skaten, mediteren, blije liedjes luisteren, piano spelen, het gevoel erkennen… Ohja, erkennen. Maar als ik dat ga doen, doe ik dat ook om ervan af te komen. Dat werkt dus niet. Ook dat is op een bepaalde manier vechten. En vechten wil ik niet meer.

Vandaag werd mij deze vraag gesteld: “Ik voel me gehaast de laatste dagen, heb je tips?” Fijne vraag, fijn dat hij aan mij werd gesteld, heerlijk. Ook omdat ik wist dat de vragensteller alle voor de hand liggende dingen al had geprobeerd. Omdat ik daardoor echt even terug moest naar mijn eigen wijsheid. Want nu zie ik ineens dat ik het antwoord gaf dat ik mezelf wel even mocht geven. Ik zei: “Kies ervoor om dat gevoel te zien als iets wat jou helpt, jou dient. En kijk naar wat het gevoel je oplevert.”

Ook dat is erkennen, maar dan niet met het doel om ervan af te komen, maar om er dankbaarheid voor te voelen en er helemaal mee te zijn.

Want dit is waarop ik vertrouw: alles wat er gebeurt, gebeurt om je te dienen. Alles wat je ervaart, is er om je te helpen. Alles voegt iets toe, brengt je verder, levert je iets op. Soms wordt het vrijwel direct duidelijk wat dat is, soms is het zo klein dat het onzichtbaar is en soms kom je er pas jaren later achter. Ernaar zoeken hoeft niet en werkt vaak zelfs belemmerend, maar erop vertrouwen dat het zo is en gewoon je ogen openhouden voor wanneer het wel zichtbaar wordt is genoeg.

Dus ik ben het even kwijt, die high. Ik voel me overwegend rot. De momenten dat ik me wel goed voel komt dat door iets van buiten mezelf. En dat is allemaal helemaal goed, want ook dat dient mij. Ik weet nog niet waarom, maar dat komt nog wel. Want ik heb vertrouwen. In de wereld, in dat alles goed is en vooral in mezelf.

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: