Ik was er wel een keer klaar mee. Toch stiekem nog met hem bezig zijn, me afvragen of ik hem tegenkom als ik door die of die straat fiets, hem steeds maar willen vergeten en er daardoor niet vanaf komen… Want 1: Ik wil niks van hem, hij is enorm ongeschikt voor mij, en 2: Al zou ik iets van hem willen, hij is bezet. Al lang.

Ik kreeg de tip om eens met hem af te spreken. Gewoon om het fantasiebeeld dat ik van hem had eens naast de werkelijkheid te leggen. Ik twijfelde of ik mezelf daar wel in zou willen storten, het zou namelijk ook weer meer gevoelens kunnen aanzwengelen. Mijn aankomende verhuizing gaf de doorslag: het was tijd om nu echt afscheid te nemen. Die punt mocht gezet worden.

Ik appte. Of hij wilde afspreken. Om bij te kletsen. Hij had immers tijdens ons laatste gesprek enthousiast voorgesteld eens een drankje te doen. Deze keer was zijn enthousiasme ver te zoeken. Hij twijfelde, want hij wilde me niet het verkeerde idee geven, zei hij.

Meen. Je. Niet. Denk je nu echt dat je me nú nog een verkeerd idee zou kunnen geven? En denk je echt dat als ik daar nog op hoopte dat ik met je zou willen afspreken? Na al die keren dat ik je gevraagd heb geen contact meer met me te zoeken? Wat ontzettend zelfingenomen van je!

Toen was het ineens écht klaar. Dat was de punt die ik nodig had. Dankjewel. Zo simpel kan het dus zijn.