Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Dit is het

Er is iets met me gebeurd. Alles is nog hetzelfde, maar tegelijkertijd is alles anders. Ik ben nog dezelfde, en tegelijkertijd ben ik helemaal nieuw. Of ik het je echt kan uitleggen weet ik niet. Toch doe ik een poging.

Jaren was ik onderweg. Onderweg naar een helder verlicht pad waarvan ik het bestaan wel wist maar de plek maar niet kon vinden. Ja, ik moest in mezelf zoeken, dat wist ik, maar waar dan? Ik wist dat het pad er zou zijn en ik had ook een vermoeden van wat ik daar dan zou aantreffen. Tijdens mijn zoektocht kreeg ik daar heel veel informatie over en ik sloeg het allemaal op in mijn hoofd. Iets met ultieme zelfliefde, iets met complete dankbaarheid, iets met berusting en overgave. Omdat ik steeds beter wist waar ik naar onderweg was, pikte ik er af en toe ook al een beetje gevoel van op. De eerste keren dat ik durfde te dansen zonder me iets aan te trekken van de mensen om me heen, de eerste keren dat ik mijn gevoel durfde uit te spreken, de eerste keren dat ik durfde te huilen zonder me te schamen… Toch wist ik dat ik er nog niet was.

“Als je van jezelf houdt, zelfs als je even niet van jezelf houdt, dan ben je vrij.” Een van mijn grote leraren in mijn zoektocht, Arjan Vergeer, bracht deze wonderlijke uitspraak. Wow, die voelde ik. Dat zou het moeten zijn, zo zou het moeten voelen. Zou dat een beslissing zijn? Of voel je het pas als je er bent? Zo verzamelde ik steeds meer van dit soort waarheden. Over jezelf zijn, over je hart volgen, over luisteren naar je gevoel, over volledige dankbaarheid en over dat alles goed is. Steeds meer ging ik ze leven en zo kwam ik steeds dichterbij. En dat voelde ik.

Eind juni maakte ik een keuze die voor een stroomversnelling zorgde. Ik koos ervoor om gehoor te geven aan een enorm sterk gevoel. Ik las een post van Eric Mijnster met daarin het aanbod om een week busleven met hem te ervaren. “Mocht je op dit moment voelen dat dit het voor jou is…” Schreef hij. JA! FUCK YES! Het was niet te negeren. Vrij snel was de mail verstuurd en de afspraak gemaakt: eind juli zou ik meegaan, met nog twee reisgenoten, Maaike en Niels.

Alles begon harder te stromen. Nog voordat de week vol overgave was aangebroken had ik al enorm grootse dingen meegemaakt. Er kwam ineens meer liefde in mijn leven. Of had ik die er zelf in gebracht? Het maakt niet uit, want met die nieuwe warmte en lichtheid stapte ik het vliegtuig in.

De week die volgde was briljant. Niet omdat alles alleen maar leuk en fijn was, nee, juist niet. Juist omdat ik met alle donkere hoekjes in mezelf geconfronteerd werd, juist omdat ik daar al mijn nieuwe licht op kon schijnen, juist omdat het contrast tussen de verdrietige momenten en de grandioze momenten zo groot was. Juist om die dingen kon ik álles voelen, beleven en er intens dankbaar voor zijn. Alles was goed. Ook als ik het even niet goed vond, voelde ik dat het goed was.

De eerste dagen dat ik weer thuis was kon ik dit nog niet precies verwoorden. Ik wist dat het er was en dat “thuis” weer een hele andere wereld was. Een wereld met oud nieuws, met saaiheid, met eenzaamheid. Ik voelde me depressief, alsof niets me ooit nog weer dat fantastische gevoel van de week met Eric, Niels en Maaike kon geven. Weer nam ik een gedurfde beslissing. Ik mocht het voelen. Ik mocht het er laten zijn en even goed zwelgen. Verdrinken in het moment. En toen bleek dat moment eigenlijk maar heel kort te zijn. De dagen erna begonnen alle puzzelstukjes op hun plek te vallen. Alles wat ik las, wat ik keek, de gesprekken die ik voerde, de mensen die ik zomaar tegenkwam… Alles klopte en paste in elkaar. Alsof alles ineens naar me toe kwam!

Afgelopen maandag kwam het grote moment. Een gesprek met mijn zus, waarin ik haar liefde en warmte wilde geven, bracht mijzelf gek genoeg een intens gevoel van liefde en warmte. Ik vroeg haar zich voor te stellen hoe het zou zijn als álles goed was, alles wat ze voelde, dacht, deed en alles wat er gebeurde. Het klikte in elkaar. Ineens voelde ik dát waarover ik al die tijd had gehoord. Dat alles goed was. Dat alles klopte. Dat ik niet hoef te vechten met mezelf of de realiteit. Dat ik intens dankbaar ben voor álles, de fijne en de oncomfortabele dingen. Dat ik goed ben ook als ik niet goed ben. Ik voelde het! Helemaal! Tot in mijn botten!

In een soortvan verbazing heb ik de rest van de avond met een glimlach op mijn gezicht gelopen. Wat? Is dit het? Is dit het pad waarnaar ik op zoek was? Ja! Dit is het! Briljant! Wat is dit fucking vet!

Ik ben niet anders. Nog steeds heb ik dezelfde onzekerheden, dezelfde gekkigheden, dezelfde verlangens, dezelfde gevoelens. Wat er anders is, is hoe het voelt om met mijn voeten op de aarde te staan, hoe het voelt om de wind in m’n gezicht te laten blazen, hoe het voelt om te zijn, als één met alles om me heen. FUCK WAT GAAF!

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: