Deze hadden jullie nog van mij tegoed. Eerder dit jaar wilde ik dit al schrijven, maar het lukte niet echt en blijkbaar is nu pas het juiste moment gekomen. Ook omdat ik dit weekend naar het Superrelatieweekend ga van 365 dagen succesvol en alles daarna zomaar ineens anders kan zijn. Laten we eens kijken of ik hier later anders op terugkijk 🙂

Als je mij een beetje kent, dan weet je dat ik als single niet stil heb gezeten. Vriendinnen vroegen steeds weer om de mannenupdates en de goeie verhalen. Want ja, die krijg je vanzelf als je je in het daten (en vooral het Tinderen) stort. Soms had ik zomaar een paar weken allemaal eerste dates achter elkaar en soms gebeurde er maanden niets. Dan probeerde ik wel, maar dan kwam er niets leuks voorbij en dat frustreerde. Ook is het weleens gebeurd dat er gewoon iemand was voor een wat langere tijd, maar uiteindelijk eindigde dat ook weer. Zelf heb ik ook op alle verschillende manieren al in het daten gestaan. Soms heel wanhopig, soms alleen op zoek naar iets oppervlakkigs, soms helemaal niet op zoek en soms gewoon klaar voor het serieuze werk. De laatste maanden heb ik er eigenlijk gewoon geen zin meer in, dat gedoe. En ik wil graag vertellen waarom.

 

Na een hele lange saaie periode kwam er ineens weer iemand voorbij. Ik zat in mijn “ik heb geen zin in een relatie maar daten is wel leuk”-fase en met hem was het meteen goed, een klik ofzo. Hij leek me ook echt geen relatiemateriaal, dus dat was mooi en ik wilde me er verder niet te bewust mee bezighouden. Ik wilde het gewoon per date bekijken. De eerste was echt heerlijk. Spannend, maar ook makkelijk, gezellig, fijn en leuk. De tweede volgde snel en toen kwamen ook de serieuzere gesprekken, nog fijner! Daarna was hij ineens afgehaakt. Hij zei nog wel te willen afspreken, maar het kwam er maar niet van en ik gaf het op. NEXT! Dacht ik.

Totdat ik hem een paar weken later tegenkwam en hij weer contact zocht. We appten wat en spraken toch nog een keer af. Toen we elkaar zagen vroeg ik waarom hij het eerder ineens had laten afweten. Na een paar ontwijkende antwoorden kwam er ineens uit: “Ik begon wat te voelen.” Ik was gevleid en verbaasd tegelijk en dacht: “Ah! Weer zo’n bangerik!” Maar de date was pas net begonnen. We deelden nog eens wat en hij installeerde zich achter mijn piano. Wilde wat leren spelen, dus ik gaf een minilesje. Terwijl ik een rondje liep met Bob, oefende hij verder met YouTube-filmpjes. Ik liet hem lekker z’n gang gaan, maar op den duur moesten we toch doei zeggen omdat ik een afspraak had in de stad. Ik had geen idee hoe het verder zou gaan, had ook geen verwachtingen en wilde het gewoon laten gebeuren.

Vier dagen later kwam ik hem tegen tijdens het uitgaan. Toen hij me zag reageerde hij alles behalve enthousiast. Ik probeerde nog een gezellig gesprekje aan te knopen, maar dat lukte nauwelijks en hij verdween. Gedurende de avond kwam ik hem nog een paar keer tegen en zag ik hem verderop met een meisje dansen. Ik besloot maar ergens te gaan staan waar ik hem niet zou kunnen zien (ja, leuk was anders), maar nog geen minuut later liep hij met dat meisje langs me en ging hij op een veel te kleine afstand van mij met haar staan zoenen. Ik voelde me echt alsof ik weer op de middelbare school was beland. En oehhhh, wat deed die pijn zeg! Maar waarom die zo stak, dat wist ik niet zo goed. Ik probeerde nog weer met plezier wat dansjes te doen, maar het lukte niet en ik besloot naar huis te gaan.

Natuurlijk wist ik ook niet of hij wel wist dat hij zo dichtbij me had gestaan, maar een paar dagen later kon ik het niet laten om hem toch een berichtje te sturen en te vragen waarom hij dit zo had gedaan. Hij deed natuurlijk onschuldig, zei dat hij me niets verschuldigd was, vond het onzin dat ik er überhaupt naar vroeg. En ik kon het niet goed uitleggen, dus ik zei maar: “Ik laat niet zomaar iedereen op mijn piano spelen.”

 

Ongeveer een maand later kwam er weer een leukerd op Tinder voorbij. We kletsten veel, heel veel en spraken pas een paar weken later af. Nooit doen, eerst heel veel appen en dan pas afspreken! (Zo luidt mijn advies ;-)) Want zoals ik al een beetje vreesde, waren we al snel op een bepaalde manier aan elkaar gehecht. Het was bijzonder, het contact dat we hadden. We matchten op een level dat totaal nieuw was voor mij en tegelijkertijd leerde ik vanalles van hem en voelde ik me compleet mezelf. En toen kwam de date. Ja, ik vond het leuk. Heel leuk eigenlijk. En hij deed alsof hij het ook heel leuk vond, stelde zelfs direct een vervolgdate voor, maar een paar dagen later kreeg ik toch een berichtje dat hij niet nog een keer wilde afspreken. Die stak ook. Ik had hem ook op mijn piano laten spelen, maar dan op mijn figuurlijke piano ofzo.

En dit is dus het gekke. Ik laat niet zo snel een nieuw iemand een stukje binnenkant zien. Zelfs bij die ene (of júist bij die ene) op wie ik zo lang zo gek ben geweest heb ik niet het gevoel dat ik hem naar binnen heb laten kijken. En deze twee laatsten kregen het zowaar voor elkaar. Waarom? Was het tijd ofzo? Moest ik hier maar eens mee gaan oefenen? Zodat ik het straks bij de juiste aandurf?

Want dan had het eventjes een averechts effect. “Na het Superrelatieweekend kijk ik wel weer verder.” Dat zeg ik al sinds maart. Ik heb nog wel even getinderd en gehappnd, maar ik word al moe bij de gedachte dat ik een gesprek moet gaan aanknopen met een onbekende, dus het blijft bij swipen en vleeskeuren.

Toch wil ik stiekem graag een fijne relatie (een superrelatie!), maar misschien geloof ik diep van binnen, op een onbewust niveau wel dat die niet voor mij is weggelegd. Ik denk dat ik het dit weekend allemaal ga leren en ontdekken. Ik heb geloof ik sowieso nog een hoop werk te doen, maar ik heb daar eigenlijk alleen maar zin in!

Ik hou jullie op de hoogte 🙂