Ik ben al een poosje een beetje lost for words. Er komen geen blogs, geen verhaaltjes, geen stukjes en zelfs geen dagboekschrijfsels. Ze komen niet en dat frustreert. Want ik wil schrijven, ik wil out there en in het licht en alles, maar het blijft een beetje stil.

Ok, ik heb wel een paar vlogs opgenomen, dat klopt, maar vlogs zijn anders. Ik vergeleek het schrijven van een blogpost laatst met het schrijven van een verslag/scriptie en het opnemen van een vlog met het maken van een tentamen. Een geschreven stukje is voor mij namelijk, net als bij een verslag, nooit echt af en vaak blijft het scherm of het papier gewoon een poosje leeg. Als ik dan toch graag iets wil schrijven voelt het als persen. Het stroomt niet en ik sla dicht. Of ik kom uiteindelijk met iets supergeforceerds.
Bij een tentamen of bij het opnemen van een vlog is er een “moment van de waarheid”. Veel makkelijker. Dan moet ik het maar doen met wat er op dat moment bij me opkomt. Want lullen kan ik wel. Als ik die camera eenmaal heb neergezet komt er wel wat. En of ik dan tevreden ben achteraf? Sja, daar maak ik me gewoon niet zo druk over.

Maar hier is het ding. Als ik praat zeg ik bestwel andere dingen dan als ik schrijf. Het is allebei waar, maar het accent is anders ofzo. Ik schreef ooit over kwetsbaarheid en dat ik mezelf standaard een beetje inpak. Dat dus. Als ik praat ben in automatisch positiever, blijer, misschien sociaal gewenster. Ik vertel wel over mijn “dipjes” en twijfels enzo, maar ik laat ze niet zien. Dus als je alleen mijn vlogs kijkt heb je misschien wel de indruk dat ik súperblij en altijd vrolijk (met af en toe een dipje) door het leven ga. En dat is ook goed, want ik ben ook blij en vrolijk en positief, want dámn wat heb ik al veel geleerd tijdens het jaarprogramma van 365 dagen succesvol! Toch zou ik daardoor soms bijna vergeten dat ik ook verdrietig mag zijn om de dingen die nog niet zijn zoals ik ze zou willen.

Want

Ik woon nog steeds in een stad waar ik me niet meer thuis voel, het is me nog steeds niet gelukt om iets in Utrecht te vinden, ik doe werk dat oersaai is en waarvan ik elke dag duizelig thuiskom, ik weet nog steeds niet wat ik nou wel precies wil en ik ben nog steeds vrijgezel.

Hè, kijk, dan gaat het weer stromen en dan komen er vanzelf weer woorden.