Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Lief, dankjewel

Iets meer dan twee jaar geleden ging mijn relatie van iets meer dan drie jaar uit. Dat was klote, maar ook oké, want we wisten allebei dat het over was. Het was klaar, op, meer zat er niet in. Ik nam me voor om eens een tijdje alleen door het leven te gaan en goed aan mezelf te werken, want ja, zo’n relatie hakt er natuurlijk wel in. Helaas was ik ook nieuwsgierig naar die leuke app waar iedereen het over had… Tinder. Ik installeerde, begon te swipen en al snel ging het helemaal mis…

Er kwam namelijk een man voorbij die met een buurman van mij op de foto stond. Qua uiterlijk niet echt mijn type, maar hij had op z’n foto’s een mooie open blik en ik vond z’n tekstje wel leuk. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Eens kijken wie het is! We waren een match en hij bleek bij me om de hoek te wonen, dus een eerste date was zo geregeld. Het was gezellig, leuk en we kletsten tot diep in de nacht. De volgende dag spraken we weer af en een paar dagen later nog een keer. Ja, ik was meteen helemaal verkocht. Hij was alles waarvan ik niet wist dat ik het zocht in een man. Zijn manier van leven, zijn positieve instelling, zijn rake woorden en vooral dat hij zo oké was met zichzelf. Meer oké dan de meeste mensen om mij heen met zichzelf waren. Hij trok me aan, op alle mogelijke manieren.

Toen ik dat besefte schrok ik enorm van mezelf. Dat was niet de bedoeling! Ik merkte ook dat ik het eindeloos vervelend vond als hij niets van zich liet horen of niet enthousiast genoeg op mijn berichtjes reageerde. Ik besloot zelf maar niks meer van me te laten horen en een paar weken later kreeg ik toch weer een berichtje van hem. Stoer als ik was vroeg ik of hij dacht dat het ooit iets tussen ons zou kunnen worden. Hij had daar nog niet over nagedacht, zei hij (nee dus), maar toch spraken we weer af. En nog een keer. En nog een keer. Daarna was het klaar. Want ik was echt verliefd en hij was met een ander meisje aan het daten.

Ik wist dat het nooit meer goed zou komen. Ja, ik zou er wel overheen komen, maar er zou nooit meer iemand voorbij komen die mij hetzelfde gevoel kon geven. Nooit meer iemand met wie ik zo kon “viben” (zoals hij het zegt). De rest zou allemaal maar een teleurstelling zijn. Niet dat ik dacht dat hij dan de “ware” was ofzo, want eigenlijk was hij helemaal geen geschikte partner voor mij, maar ik was gewoon intens verliefd. En zó anders verliefd dan ik ooit daarvoor was geweest.
En lang heeft het geduurd, heel lang. Af en toe kwam ik hem tegen en af en toe appte hij me nog. Ik kwam niet van ‘m af. Totdat ik hem afgelopen zomer tegenkwam en daarna dit stukje schreef. Toen was het ineens over.

 

Zo, wat heb ik geprobeerd ongelijk te krijgen zeg. Ik heb idioot veel gedate nadat hij me had afgewezen. Ik moest en zou de man vinden die wél echt bij me paste, wél echt voor me kon gaan, en bij wie het wederzijds zou zijn. Helaas (of gelukkig) is dat tot op heden nog steeds niet gelukt. Het lijkt erop dat er in mijn leven maar twee scenario’s zijn.

  1. Het is een geschikte man. Hij is lief, leuk, gezellig, fijn, en ontzettend gek op mij. Maar ik word niet verliefd op hem. Heel erg verschrikkelijk, want uiteindelijk moet ik hem (en toch ook mezelf) pijn doen.
  2. Het is een leuke man. Over dat geschikt ben ik nog niet echt uit, maar hij maakt wel iets in me los. We lijken wederzijdse interesse te hebben, spreken zo’n twee keer af en daarna is hij z’n interesse verloren (of hij zoent voor m’n neus met een ander meisje).

Wat een drama elke keer. En toch trap ik er elke keer weer in. Ik ben voorzichtig, ik wil me niet laten meeslepen, maar toch zet ik ergens een klein deurtje open en dan gaat het weer mis. Ik wil niet bitter worden, ik wil me niet afsluiten of verstoppen. Als ik een leuke vent in de kroeg tegenkom en hij stelt voor om af te spreken, dan wil ik geen nee zeggen, ik wil kijken of het wat is.

Maar blijkbaar moet ik toch echt de dingen anders gaan aanpakken, heb ik eerst de tijd nodig om met mezelf aan de slag te gaan. Die dingen die me zo aantrokken in die laatste verliefdheid, die moet ik zelf gaan leven. Want het gaat er niet om dat ik iemand vind die aan hem kan tippen, het gaat erom dat ik iemand ben die oké is met zichzelf.

Dus dankjewel, lieve J, voor wat je me hebt laten zien en laten voelen. Het duurde alleen even voordat ik je los kon laten en het zo kon bekijken.

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: