Kwetsbaarheid. Ik weet echt niet hoe je dat doet. Ik heb er boeken over gelezen, filmpjes over gekeken en praktijkonderzoek naar gedaan, maar ik weet het nog steeds niet.

Ik verpak mezelf namelijk altijd. Als je mij ziet, spreekt of leest, krijg je altijd de verpakte ik. Zelfs als ik bewust probeer m’n naakte, rauwe, onverpakte zelf te laten zien, teken ik er automatisch nog een mooi randje omheen, ofzo. Dus dat zal nu ook wel zo zijn. En weet je wat het is met die bewuste pogingen? Ze komen dus ook niet echt écht over. Want geforceerde kwetsbaarheid is geen kwetsbaarheid.

Heel concreet wordt dit probleem als het niet goed met mij gaat. Zelfs als ik in een enorme dip zit, schrijf ik een stukje met de titel “Het gaat niet altijd goed met mij, maar meestal wel.” Als iemand op zo’n moment vraagt hoe het met me gaat antwoord ik wel eerlijk, maar er komt altijd een “maar” achteraan. “Het gaat niet zo goed, ik zit in een dip, maar ik ga vanavond wel lekker een filmpje kijken, dan voel ik me vast beter.” Ik weet altijd uit te stralen dat ik mezelf wel in m’n eentje red. Het resultaat? Ik moet me meestal in m’n eentje zien te redden.

Nu weet ik heel goed hoe het komt dat ik mezelf en mijn boodschappen altijd zo verpak. Daar kan ik echt boeken over vullen (iets over voorwaardelijke liefde en mensen die gewoonweg enorm van kwetsbaarheid schrikken). Maar daar gaat het nu niet om. Nu heb ik er behoefte aan om mijn onverpakte zelf te laten zien. Aan de mensen bij wie het ook kan dan natuurlijk. En in de stukjes die ik schrijf. Want alleen de echte kwetsbare stukjes, die kunnen je raken.

Soms heb ik toch zomaar ineens een onverpakt moment. Ik flap er iets echts uit of ik schrijf iets heel associatief zonder te veel te censureren (zoals bijvoorbeeld dat vorige stukkie). Heel eng, maar ook heel gaaf, want ik merk dat ik dan echte connecties kan maken. En dat is waar het om gaat.

Ik hoop dat me dat nog vaker lukt. En dat je dat dan leest en dat je me daardoor een beetje beter leert kennen. Want ik wil zo graag dat je me echt kent en me begrijpt. Of schrik je daar dan van? Heb je liever dat ik het nog even voor je inpak?