Zo,ik probeer al een flinke tijd een goed stuk over dit onderwerp te schrijven, maar ik zit er ontzettend mee te worstelen. Ja, ik wil gaan vertellen over mijn problemen met het herkennen en aangeven van mijn eigen grenzen. Dat is ontzettend moeilijk, want dat is een van mijn grootste zwaktes en ik schaam me er nogal voor. Toch wil ik het doen, want voor mij is dit een van de dingen die ik dus wél wil! Mijn blog heet niet voor niets: “Maar wat dan wel?” Dus…

Ja, ik wil wél mijn grenzen beter leren kennen en aangeven

Misschien klinkt dit ontzettend suf en vanzelfsprekend, maar ik heb dit, net als ruimte, altijd ontzettend ingewikkeld gevonden. Ik liet vroeger (in ieder geval als puber) enorm over me heen lopen. Ik deed alles om maar aardig en leuk gevonden te worden en ik vroeg me eerst af hoe ik een ander blij kon maken voordat ik er überhaupt bij stilstond wat ik wilde en hoe ik me er eigenlijk bij voelde. Zo gaf bijvoorbeeld mijn eerste vriendje doodleuk toe dat hij verliefd was op een ander meisje, maar dat zij hem niet wilde, dus dat hij maar bij mij bleef. Ik vond dat prima, ik was allang blij dat hij het niet uitmaakte. Een poosje later had een ander vriendje na een van onze eerste afspraakjes bij hem thuis geen zin om zijn schoenen en jas aan te trekken om mij naar huis te brengen, maar toen een vriendin belde of hij nog even naar de stad kwam, waren zijn schoenen en jas direct aan. Ik zei er niets van en daarmee gaf ik aan dat hij me in de toekomst ook wel zo mocht behandelen, waar hij dankbaar gebruik van maakte. Ook vrienden van me mochten me links laten liggen, negeren of gewoon respectloos behandelen, ik liet het allemaal toe. Soms probeerde ik voor mezelf op te komen, maar dit kwam dan zo ongeloofwaardig over dat ze het niet serieus namen. (Een goed voorbeeld is de keer dat ik ze gevraagd had niet op mijn verjaardagsfeestje te blowen omdat ik daar niet van hield, waarna ze besloten dan maar vóór mijn feestje te blowen en veel te laat knetterstoned te arriveren.) Even voor de nuance: het was natuurlijk niet alleen maar drama, we hadden ook veel blije, warme en liefdevolle momenten met elkaar.

Nu wist ik ook toen al wat mijn probleem was, dus ik was heel vaak in gevecht met mezelf. Wel zeggen? Niet zeggen? Wel zeggen zou ruzie of gedoe betekenen én dat ze mij minder leuk zouden vinden, niet zeggen zou betekenen dat ik mezelf minder leuk zou gaan vinden, maar de vrede bleef bewaard. Makkelijke keuze! Niet zeggen!

En daar daalt dan je zelfrespect en je zelfvertrouwen. Ik denk dat die dingen direct te maken hebben met het kennen en aangeven van je eigen grenzen. Hoe meer zelfrespect je hebt, hoe makkelijker het is om mensen te laten weten hoe ver ze bij je kunnen gaan. En hoe vaker je je grenzen aangeeft, hoe groter je zelfrespect wordt. (Want alles werkt twee kanten op)

Hoe erg ik me ook voornam niet in die neerwaartse spiraal te gaan zitten, het was allang een automatisme geworden. Bij mijn eerste echte (soortvan) volwassen relatie was de toon dus ook al vrij snel gezet. Hij mocht gewoon tegen mij zeggen dat mijn problemen niks voorstelden en dat ik me aanstelde op het moment dat ik op mijn kwetsbaarst was. Hij mocht mij laten geloven dat ik raar was, of dom, of gek, want ik liet dat toe. Af en toe liet ik het niet toe en vocht ik terug, maar meestal won hij. Daar schaamde ik me vervolgens weer zo voor, dat ik het nauwelijks besprak met mijn vrienden, waardoor ik niet meer goed wist wat normaal was en mijn grenzen steeds verder verlegde. Alleen een excursieweek naar Stockholm met vriendinnen en studiegenoten zorgde ervoor dat ik alles durfde te bespreken en zag hoe scheef onze relatie was. (Yeey voor Scandinavië!)

Nu zou je denken dat het goed was geweest om na deze relatie een poosje te gaan soulsearchen, maar helaas, ik werd weer verliefd. Dit keer was het een totaal andere man. Volledig tegenovergesteld, dus ik dacht dat ik niet in dezelfde val zou belanden. Niets was minder waar. Het grote verschil was wel dat deze geen misbruik maakte van mijn enorme behoefte om te pleasen en mezelf weg te cijferen. Ok, laten we eerlijk zijn, hij maakte er wel gebruik van, maar geen misbruik. Nu is dat (gewoon omdat het om verschillende redenen niet werkte) alweer bijna twee jaar over, dus nu heb ik wél de tijd genomen om te gaan soulsearchen. Hoera!

Bij mij is het meestal zo dat als ik iets bij mezelf wil veranderen, dat ik dan compleet de andere kant op sla. In dit geval is het dus zo dat als iemand bij mij te ver gaat of dreigt te gaan, dat ik dat dan superfel kan doen. Óf ik zeg niks (vaak ook omdat ik pas achteraf merk hoe groot de impact was), of ik kom met een hele onverwachte harde tekst uit de hoek. Ik heb hiermee al verschillende mensen ernstig laten schrikken, dus ik vind dit ingewikkeld terrein. Nu denk ik dat ik er gewoon nog een poosje mee moet oefenen voordat ik de gulden middenweg gevonden heb. Even was mijn tactiek om mensen dan maar op zo’n afstand te houden dat het bijna onmogelijk voor ze is om over een grens te gaan, maar dat mag nu wel afgelopen zijn. Het is tijd om in real life te oefenen. Ik ben me nu toch al steeds zo kwetsbaar aan het opstellen, dus dit past goed bij waar ik nu mee bezig ben.

Hoe krijg je het verzonnen hè? Dat ik met mijn problemen met grenzen ooit besloot de lerarenopleiding te gaan doen. Ik wist dat het een extra grote uitdaging zou gaan worden, maar die wilde ik zeker aangaan. Het probleem was alleen dat als ik in de rest van mijn leven mijn grenzen niet duidelijk aangaf, dit in de klas ook echt niet goed zou gaan lukken, hoe hard ik het ook probeerde.

Maar dit is dus wat ik wil. No more voetveeg, no more stoeptegel. Soms misschien wel een hele felle uitspraak of gekke schreeuw, maar die hoort er dus even bij. Sorry als ik je laat schrikken! Ik ben gewoon aan het oefenen.

Foto 19-08-15 09 55 32