Maar wat dan wel?

Blog van Sandra Hoving

Angst is het ergst

De verleiding is groot, maar ik heb met mezelf afgesproken het niet te doen. Ik ga mezelf hier niet voordoen zoals ik dat op Facebook zou doen. Ik ga niet alleen maar blije of luchtige dingen (of moeilijke dingen op een luchtige manier verpakt) delen. Hier ben ik eerlijk, echt en compleet. Ik ga nu iets vertellen over hoe ik me heb gevoeld het afgelopen jaar en ik ga dat zo eerlijk mogelijk doen.

Het afgelopen jaar heb ik enorm veel gevoeld. Ik ben uitzonderlijk blij, intens verdrietig, bestwel boos en ook volledig leeg geweest. Ik kwam ongeveer een jaar geleden met een burn out thuis te zitten en dat was geen pretje. Alles, echt alles was te veel voor me en ik was compleet uitgeput. Achteraf gezien vind ik dat ik me nog redelijk staande heb weten te houden in die tijd. Alle emoties waren heftiger dan anders en ik had enorme huilbuien en soms was ik volledig in paniek. Toch redde ik het om mezelf en mijn huis een beetje verzorgd te houden en om Bob drie keer per dag uit te laten. Ondertussen probeerde ik ook de dingen te blijven doen waar ik blij van werd en dat ging met vallen en opstaan.
Zo rond maart dit jaar ging het duidelijk weer de goede kant op met me. Ik durfde het aan om een paar uurtjes per week op mijn werk te verschijnen, maar lesgeven, dat ging ik niet meer doen. Ik pakte andere klusjes op en daar kreeg ik ook weer wat energie van. In die tijd begon ik ook met mijn blog en deed ik mee aan de verkiezing voor Brildrager van het jaar! Ik voelde me steeds een stukje beter en ik was ontzettend optimistisch.

 

En toen had ik ineens een reden om angst te voelen. Damn, wat is angst een verschrikkelijk gevoel. Ik ben honderd keer liever enorm verdrietig of boos dan dat ik zo bang ben…

Gelukkig is die periode nu al een paar maandjes voorbij en kan ik me weer veilig voelen, maar eigenlijk is het nog niet helemaal over. Ik durf namelijk niet de reden van mijn angst met je te delen. Ook kunnen associaties met dingen uit die tijd ervoor zorgen dat ik dat gevoel weer helemaal terugkrijg. Dit stukje schrijven dus ook… Maar hey! Wie weet werkt het therapeutisch.

Angst is verschrikkelijk naar. Waar verdriet probeert je onder water te houden, sluit angst je op in een vrieskist. Het verstijft en verstart je. Daarnaast kwam angst voor mij niet alleen. Verdriet greep me vast en boosheid wilde ook een duit in het zakje doen. Eigenlijk kwam dat laatste vooral omdat ik ging twijfelen aan mijn angst. Iemand anders was namelijk in mijn plaats misschien lang niet zo bang geweest. Maar weer iemand anders was er misschien wel helemaal aan onderdoor gegaan. Het is niet te meten en daardoor moeilijk te ‘verantwoorden’. Alleen zeer empathische mensen konden me een beetje begrijpen en elke persoon die me niet begreep was er voor mij een te veel. Want misschien was ik dan wel gek! Op zo’n moment kon ik heel goed bedenken dat oordelen over je emoties alles erger maakt, maar ik voelde me er zo alleen in, dat ik de twijfels niet kon tegenhouden.

Ik heb veel geprobeerd, want ik wilde me niet continu in die vrieskist laten opsluiten. Ik heb afgewacht, hulp gevraagd, gevochten en ik ben gevlucht. Uiteindelijk bleek vluchten de enige permanente uitweg voor mij.

Nu denk ik dat zulke dingen niet zomaar gebeuren. Het was tijd voor mij om een nieuwe stap te zetten in mijn leven en dit heeft ervoor gezorgd dat ik wel verder móest gaan. Dus ondanks dat die beslissing heel veel verdriet (en boosheid) met zich meebracht, had ik er ook snel vrede mee. En achteraf ben ik er zelfs ontzettend blij mee! Nu heb ik weer de ruimte om verder te bouwen.

Ha, wat klinkt dit allemaal lekker vaag. Eigenlijk niet mijn stijl, ik hou van concreet en helder, maar het is even niet anders. Ik hoop dat je er een beetje kaas van kunt maken. Voor mij betekent het in ieder geval dat ik weer een hoofdstukje kan gaan afsluiten en dat ik verder mag schrijven aan heel veel mooie nieuwe hoofdstukjes!

« »

© 2017 Maar wat dan wel?. Thema door Anders Norén.

%d bloggers liken dit: