Ik ben niet dom, dat weten we zo onderhand wel, maar ik ben soms wel ontzettend onhandig. Zo, wat zou ik af en toe graag mijn gevoelens weg willen kunnen redeneren. Dat zou mijn leven een stuk makkelijker en overzichtelijker maken. Geen rare uitspraken meer, geen gekke acties, rood hoofd of knikkende knieën meer. Wat een heerlijkheid! Maarja, laten we wel wezen, als ik dat zou kunnen, zou mijn leven ook een heel stuk saaier zijn.

Het probleem is dus dat ik vast zit, vast aan een (hoe zeg ik dit mooi?) former lover. Ik heb al vanalles geprobeerd om los van hem te komen, rationeel en ook zeer irrationeel, maar het heeft nog niet geholpen. En zolang ik zo vast zit, blijf ik onhandige dingen doen. Het is zo frustrerend, want ik ben meestal redelijk stabiel. Zelfs als ik enorm labiel ben, kun je erop rekenen dat ik stabiel ben. Maar als ik hem zie of spreek, gebeuren er dingen in mijn lichaam die ik niet kan verklaren en dan ga ik me dus idioot gedragen.

Zozeg, zelfs nu nog, terwijl het al meer dan een jaar geleden is?

Uhh, ja, maar dan is hier het volgende probleem. Ik heb blijkbaar toch nog een bepaalde aantrekkingskracht op hem. Hij vindt mij, en nu quote ik een gedeelde kennis, “echt heel tof”. Zelfs al mijn onhandige acties hebben er niet voor gezorgd dat hij me minder tof vindt. Hoewel ik hem gevraagd heb het niet meer te doen, grijpt hij ieder goed excuus aan om contact met me op te nemen. Dit gebeurt gelukkig echt niet vaak, maar natuurlijk grijp ik dan die mogelijkheid aan om mezelf eraan te herinneren waarom ik ookalweer zo gek op ‘m was. Daarom zit ik vast.

Er is wel een rustige periode geweest waarin ik hem niet tegenkwam en niks van hem hoorde. Wat een heerlijke tijd was dat zeg! Ik ontmoette potentiele nieuwe lovers en datete er flink op los. Niet dat die dates op iets uitdraaiden, maar ik was in ieder geval niet met hem bezig. Het werkt natuurlijk ook andersom. Omdat er nu even niemand in mijn leven is, doen zijn toenaderingspogingen weer meer met me. En hij is zich van geen kwaad bewust.

Dan zeg je toch gewoon dat hij je met rust moet laten?

Ja, dat kan ik me wel voornemen, maar als het moment daar is weet ik mezelf er altijd van te overtuigen dat we wel op een vriendschappelijke manier met elkaar om kunnen gaan zonder dat ik al te veel van slag raak. Dus nee, dan is het niet meer nodig om dat te zeggen. Joehoe, lekker handig!

Ik ben niet dom, ik weet dat het er echt niet in zit tussen ons. Mijn lichaam wil alleen nog steeds niet luisteren. Nu ben jij ook niet dom, dus je hebt vast mijn blog al gevonden omdat ik je er laatst wat over vertelde. Nou dan, here you have it. Ik heb je nooit willen laten weten hoe erg het is, want… gênant! Maar misschien is het ook wel goed als je het weet. Het is erg dus. Onhandig erg.